HOME | ENGLISH WEBSITE
 

انشعاب در پیروان علی محمد شیرازی – باب

بنیان گزار آیین بهایی میرزا علی محمد شیرازی ملقب به باب یک از مریدان سید کاظم رشتی رهبر فرقه ی شیخیه بود. زمانی که سید کاظم رشتی در سال 1844از دنیا رفت، چهار نفر از مریدانش ادعای جانشینی او را کردند:

·      میرزا علی محمد شیرازی

·      حاجی محمد کریم خان

·      میرزاشفیع تبریزی

·      میرزا حکاک اصفهانی

در 23 می میرزا علی محمد شیرازی اعلام کرد که "باب" (دروازه) است. اولین کسی که ادعای بابیت را پذیرفت ملا حسین بشرویی بود که باب به او لقب باب الباب (در دروازه) و "اول من آمن" (اولین مؤمن) داد. در زمان کوتاهی میرزا علی محمد 18 پیرو به دور خود جمع کرد. او به آن ها لقب "حروف حی" (حروف زندگی) داد و آن ها را به نواحی مختلف ایران برای تبلیغ فرستادو بر اساس یک روایت برای حج به مکه رفت وادعا کرد که "مهدی" (شخص هدایت شده) است.

 

بیانی ها (ازلیه) و بهاییه

میرزا علیمحمد در زمان زندگیش میرزا یحیی پسر میرزا بزرگ و نابرادری میرزا حسینعلی را به عنوان جانشینش انتخاب کرد.میرزا حسینعلی بعداً به عنوان بهاءالله معروف شد.

میرزا علیمحمد شیرازی (باب) به میرزا یحیی لقب "صبح ازل" داده بود. او هم چنین انگشتر خود، آثار شخصی خود و هم چنین اختیار تفسیر و توضیح نوشته هایش را به او داد.

در قسطنطنیه که بهاءالله 4 سال به حال تبعید در آن سکونت داشت و آن جا بود که اعلام کرد که او جانشین واقعی و حقیقی میرزا علیمحمد باب است و نه نابرادریش میرزا یحیی صبح ازل، و هم چنین این که الله عزوجل امتیاز و مقام بالاتری ازموقعیت قبلی به او داده است.

علیرغم اعلام صریح میرزا علی محمد بر نصب میرزا یحیی به عنوان جانشینش  بعد از مرگ او تعداد اندک دیگری با ادعای جانشینی سر بلند کردند. میان آن ها یک بهائی از تبریز به نام میرزا عبدالله بود، که توسط بهاییان به دستور میرزا حسینعلی در رودخانه غرق شد. هم چنین یک بهایی هندی به نام آقا بشیر محمد ادعا کرد ولی اقبالی نیافت.

صبح ازل به همراه 18 نفر اصحاب خاص میرزا علیمحمد باب به شدت به این ادعای میرزا حسین علی اعتراض کردند و به قسطنطنیه آمدند تا میرزا حسینعلی را به راه راست برگردانند. بنابراین  منازعه ای شدید میان خود بهاییان درگرفت و علناً دست به کشتار یکدیگر کردند. در نهایت میرزا یحیی گوشه نشین شد و میرزا حسینعلی رهبر مقتدر بهاییان شد.

درچنین شرایط حساسی ، حکومت عثمانی مداخله کرد و صبح ازل را به همراه فامیلش به قبرس فرستاد و میرزا حسینعلی را به همراه خانواده اش به فلسطین فرستاد. بنابراین بهاییان به دو گروه مشخص تقسیم شدند، پیروان صبح ازل به عنوان "ازلی" (بیانی) شناخته شدند و پیروان میرزا حسینعلی به عنوان "بهایی" مشهور شدند.